Jef Cablog

een zoektocht naar schoonheid

KUNST IN AZIË deel 61

Jef Cawaon Cablog (geb. 1981) is een beeldend kunstenaar uit Baguio, Filipijnen. Hij stamt uit de regio van de Cordilleras in Noord-Luzon.  Jef herinnert zich Barlig (zijn geboorteplaats) vooral als de omgeving waar hij een was met de natuur. Daar waar hij in bomen klom, wilde vruchten verzamelde in het woud, in beken en poelen zwom en ging vissen. Zijn voorouders, de Ifugao legden de rijstterassen aan. Nu is dit sinds 1995 werelderfgoed (Banaue Rice Terraces) en een toeristische trekpleister.

Jef Cablog wil de spirit van de, met uiterste nauwgezetheid aangelegde, rijstterassen ook gebruiken in zijn werk. Precies, gestructureerd, met veel geduld en laagje voor laagje, die werkwijze, die attitude. Hij schildert hiervoor hoofdzakelijk met een paletmes. Opmerkelijk toch wanneer we de gedetailleerdheid van zijn doeken zien.

Het is vrij duidelijk dat hij zich vereenzelvigt en een voelt met zijn cultuurgemeenschap, hij is een Ifugao en dat komt tot uiting in heel zijn oeuvre. De verhalen van zijn volk, hun mythologie zijn eigen kindertijd, de prachtige natuur van hun leefomgeving, aangebracht met een paletmes. Het spat er bij wijze van spreken af.

hier ziet u Jef Cablog naast een van zijn werken

Ik weet het niet maar vermoed wel dat je zijn werk met eigen ogen zou moeten kunnen zien. Dat je het indrukwekkend spel van kleur, licht en gelaagdheid het best rechtstreeks gaat bekijken. Intussen, wachtend op betere tijden en hogere reisbudgetten, doen we het maar met de digitale weergaves. Je kan niet alles willen/hebben in het leven.

zijn instagramaccount:
https://instagram.com/jefcablog?igshid=1nmlnl0momc8b

en deze video vindt u via:
https://youtu.be/gllZF-8Dpys

met de poes spelen

Ze kwam vol vertrouwen naar me toe lopen en hoewel ik eigenlijk allergisch voor hen ben, liet ik het toch toe. Omdat ik een lange broek droeg kon er eigenlijk weinig gebeuren. Likjes op de rug van mijn hand of even contact met haar nat neusje zouden gegarandeerd reacties uitlokken. Mijn huidoppervlak wordt dan knalrood en gaat opzwellen en jeuken. Ze kronkelde langsheen mijn kuiten en liet zich mijn streeltjes welgevallen. 

We waren na een wandeling in het natuurgebied Lozerheide bij een Thaise vriendin in Bocholt op visite. Mijn echtgenote wist dat ze er groenten kweekte in een serre. Welke groente? U hoeft niet lang te raden, natuurlijk voor het grootste deel thaise groenten. Die zijn namelijk veel gezonder en vitaminerijker dan de onze… iedereen weet dat. Tenminste je raakt hier stilaan van overtuigd na eindeloze herhaling van de op Thaise websites vernomen onweerlegbare feiten. Herhalingen die verdacht veel gaan lijken op pogingen tot hersenspoeling. Daar mijn lieve echtgenote zich al geruime tijd (decenialang) in een soort gezondheidsfobische levensfase bevindt word ik tot vervelens toe gewezen op mijn niet met haar theorieën strokend gedrag. Ik draag mijn kruis zonder morren. Ook dit bezoek aan deze thaise-groentenkweekplantage kaderde in die kruisdragerij.

Zojuist las u dus dat een kat ginds terplaatse mijn kuiten kopjes gaf. Een gewone huiskat dus en niet de vrouw des huizes, of wat dacht u?. Soms,  en dat moet ik eerlijk bekennen, zijn er momenten dat ik hoop en wens dat bepaalde vriendinnen mij op dezelfde wijze zouden begroeten. Dat gekronkel en die likjes bedoel ik. Vermoedelijk is de huidige pandemie oorzaak van hun terughoudendheid, rotvirus!


Het tweetal ging richting de serre. Mijn vrouw riep vlak voor ze in het deurgat verdwenen: “Speel jij nog maar even met de poes”. Hier moest ik even van slikken. Dit had ik haar nog nooit horen voorstellen. Nog nooit had ik ergens op bezoek bij haar vriendinnen deze mogelijkheid ter entertaining in overweging gekregen. Met de poes spelen heeft bij Vlamingen toch wel een speciale betekenis weet u. Of dat in Nederland ook zo is kan ik nu even niet verifiëren. Of mijn echtgenote hiervan wel op de hoogte is durf ik te betwijfelen. Hoedanook ze had het luid genoeg gezegd zodat enkele bouwvakkers (een garage metsend op het aangrenzend perceel) hardop begonnen lachen. Dat is trouwens gezond, dat lachen bedoel ik. Bijgevolg leverde mijn echtgenote die dag een grote bijdrage aan de gezondheid in het algemeen, zonder er zichzelf bewust van te zijn.

Kwon Kyung Yup

een zoektocht naar schoonheid

AZIATISCHE KUNST deel 60

Kwon Kyung Yup
ook wel Loise Kwon genoemd

Je ziet dagelijks ontzettend veel om je heen. Duizenden beelden, objecten, panorama’s worden door je ogen gezien en daarna geanalyseerd door je hersenen.  Voor diegenen onder ons die op zoek zijn naar schoonheid (zoals ikzelf in deze serie) komt er nog een soort filtering bovenop. Want wat is mooi? Waarom is het bijzonder? Waarom wordt je erdoor geraakt? Om welke reden wordt je vertederd, geprikkeld, geëmotioneerd door deze of gene kunstenaar?

Toen ik haar werk voor het eerst zag moet dit mijn schoonheidsgevoelige snaar gestreeld hebben. Inderdaad strelen zoals het zacht teder wrijven over een bassnaar met een zachte warme klank tot gevolg. Hierna ging ik afbeeldingen van haar werk verzamelen om zo later deze aflevering te schrijven.

In een interview voor STARTnet vertelt ze dat haar schilderijen als meditatieve ruimtes zijn waarin ze verlangen, verdriet en fantasie uitbeeldt. Haar werk straalt traagheid en kalmte uit. De afgebeelde figuur treedt steeds op de voorgrond en is te onberispelijk en wordt hierdoor een onmenselijk surealistisch wezen.

De toeschouwer voelt zich geboeid, aangetrokken door de beknopte eenvoud van het beeld, ondergedompeld in een beklemmende, zware stilte. De te perfecte bleke huid contrasteert met het trauma van leed en pijn ergens tussen dood en leven. In verband gewikkeld wachten ze op een onzeker herstel, een steeds terugkerend thema in haar werk.

Kwon Kyung Yup behaalde zowel haar bachelor als master in schilderen aan de Sejong University, Seoul,

haar Instagramaccount:
https://instagram.com/louise.kwon.art?igshid=rrdn86zjgfyw

de wijze waarop je loopt, lacht of praat

stel dat zij een kind zouden verwekt hebben…

Ik besef en begrijp nu dat we met zijn allen niets meer of niets minder dan samengestelde pakketjes zijn. Dat lijkt op het eerste zicht allesbehalve prettig… en dat blijft het ook (tijdens het tweede). Zo dacht jij en ik al heel ons leven uniek te zijn. Niemand in de wereld is/was zoals jij. In je hoofd voelde dat zo aan. Jij tegenover de rest van de wereld. Jouw persoonlijkheid, jouw ik, jouw karakter, niet extra speciaal maar toch.

Zo besef en begrijp ik nu dat ik niet de enige hangmatfilosoof ben. Nee jongen, stom van je want er zijn er echt veel meer, honderden, duizenden, tienduizenden. Ze schrijven niet allemaal even graag maar je krijgt ze, bij wijze van spreken, niet met zijn allen in een voetbalstadion, zelfs niet in Camp Nou. Een grote hoop doet het zelfs zonder hangmat, maar dit terzijde.

Dat beseffen en begrijpen is een gevolg van het steeds maar piekeren over en het oprakelen van een uitspraak van een ver familielid van mij.  Minstens twintig jaar geleden moet het geweest zijn. Zij, een dochter van de oudste broer van mijn vader (hij stierf toen ik amper vijf was), riep toen opgewonden: “Echt waar, wanneer ik jou zie en de manier waarop je loopt, hoe jij praat, zelfs jou lach… dan zie en hoor ik oom Josee”. Nu, die kwam aan. Ik was verbijsterd, verbaasd hoe dit kon.  Imiteergedrag kon ik onmiddellijk uitsluiten want die brave oom had 32 jaar als pater verbleven in Congo. Bijgevolg was mijn contact als kind met hem zeer beperkt gebleven tot een kort bezoekje telkens om de vijf jaar.  De typische wijze waarop ik mij voortbeweeg mijn stem, mijn lach zaten dus al in het pakketje bij mijn geboorte.

Het zijn dus die genen (en niet diegenen) die deel zijn en uitmaken van het hoopje mens bij de geboorte. Genetica en de wetten van Mendel gluren wel degelijk om de hoek bij onze conceptie. Welk wonderbaarlijk brouwsel van kenmerken en eigenschappen worden er nu weer in mekaar geflanst. Wie wordt het, wat wordt het? Zo was er iemand die de bedenking maakte van wat het resultaat zou zijn van een vrijpartijtje tussen Albert Einstein en Marlyn Monroe… eventueel een meisje met het uiterlijk van Marlyn en het brein van Albert zou prima zijn. Nou ja, het tegenovergestelde zou ook best kunnen.

De erfelijkheidsleer is er eigenlijk al behoorlijk lang maar ik vraag me af of  “men” weet welk uitgebreid gamma  aan kwaliteiten en gebreken er zoal “overerfbaar is”. Het zal bovendien ook wel uiterst moeilijk zijn dit wetenschappelijk en onweerlegbaar vast te stellen. Tot dan houd ik het maar bij de vaststellingen van mijn vorig jaar overleden familielid. Soortgelijke volkse vaststellingen over vreemde overgeërfde trekjes zijn schering en inslag. Misschien berusten ze wel op enige waarheid? U kent vast wel andere uitspraken uit uw eigen familiekring.  Dat u of ik gedragskenmerken vertonen van oom of tante is verklaarbaar want het waren kinderen van een van je grootouders. Verderweg klimmend op takken en zijtakken van onze “stamboom” zullen er nog wel enkele trekjes in ons erfpakket terecht gekomen zijn, vast wel.

Waarom vind ik dit niet zo prettig?
Omdat opvoeding, het milieu waar je terecht kwam en je scholingsgraad dan een veel minder prominente rol spelen in wie of wat je geworden bent. Je hebt er bijgevolg minder vat op, toch een beetje akelig, niet? Gelukkig dat mijn fictieve nazaten niet opgezadeld zullen worden met mijn kenmerken. Kinderloos gebleven heb ik de mensheid dit kunnen besparen.

de sleepboot


De term “gedachtenkronkels” zegt het eigenlijk. Standpunten en inzichten zijn je hele leven de vluchtige flexibiliteit zelve. Niets is zo voorbijgaand van aard. Het is daarom ook maar goed dat we vrij snel datgene vergeten waar we vroeger zo rotsvast van overtuigd waren. Dat er geen opnames werden gemaakt van de gesprekken, discussies en tirades die we destijds voerden, ons grote gelijk, onze diepste overtuiging.

Ik kreeg dit nieuwe inzicht onlangs. Nieuwe inzichten borrelen nogal eens omhoog in mijn hoofd. Het is net als prik in een glas Spa rood. Aan de oppervlakte spat het als een bubbel uiteen en het koolzuurgas vermengd zich dan met de omgeving. Kwestie van die koolzuurgedachte even vast te grijpen en (voorlopig) te verankeren.

Werd een groepje adolescenten geïnterviewd. Die stonden in het Terkamerenbos nabij Brussel. Ze namen deel aan een openluchtparty georganiseerd door een kunstenaarscollectief… voor de grap. Iedereen die er stond te springen, te dansen en te joelen (ze waren met meer dan duizend) wist dat. Op 1 april moet je dergelijke aankondigingen namelijk niet al te ernstig nemen. Toch waren ze er. Dat samenscholingen met meer dan vier personen tijdens de derde golf van de pandemie strikt verboden waren maakte het evenement des te aantrekkelijker. Bovendien kon je zo voorspellen dat de ordediensten vrij snel zouden optreden. Een vechtpartij met politie-eenheden, spannend, ja toch! “Wij weten dat het verboden is maar we zijn de maatregels kotsbeu. Wij vervelen ons”, legde een jonge vrouw uit aan de journalist.
En dan spoken er gedachten door je hoofd over de verschillen van aanpak wereldwijd en de efficiëntie ervan. Over het waarom dat totalitaire regimes veel sneller vat hadden op de situaties. Over de mogelijke teloorgang van Westerse democratieën en het falen van ons systeem. Over hoe de media omwille van kijk- en leescijfers de meest absurde uitspraken, meningen en theorieën lijken op te zoeken. Over hoe waarheid verzuipt in een zee van kletspraat.
En de aanvankelijk opkomende ergernis over die open airparty in het bos en het onveranrwoord gedrag van de deelnemers krijgt ineens een wending en begint te kapzijsen waarna het vastloopt in ondiep water.

Ouder wordend begrijp je dat het jongere exemplaar van jezelf ook niet altijd zo bijzonder verantwoord en verstandig handelde. Goed dat ik toen nooit door een reporter van het journaal ben ondervraagd over mijn persoonlijke wereldvisie. Opgroeien is een proces. Je vastklampen aan standpunten en die nooit willen wijzigen is pure domheid. Starheid en traagheid is echter eigen aan politiek. Tegen beter weten in vasthouden aan partijprincipes en -programma’s maakt je immers een betrouwbare partijgenoot. Dat creëert situaties zoals dat vastgelopen containerschip in het Suez kanaal.

Zou Covid 19 als een sleepboot kunnen fungeren om deze vastgelopen samenleving los te trekken?
Het is maar een gedachte van een simpele hangmatfilosoof.

Liu Yi

een zoektocht naar schoonheid

AZIATISCHE KUNST deel 59

Kunstenaars die gefascineerd zijn door ballerina’s, het is van alle tijden. Wat is er mooier, wat is er eleganter, wat is er vrouwelijker? Die schoonheid in beweging via tekening of schilderij vastleggen wil Liu Yi uiteraard ook. Hij gebruikt hiervoor evenwel geen “gemakkelijk” medium. Hij is aquarellist maar dan met in de hoofdrol “aqua” veel, heel veel aqua.

Zo is Liu Yi dol op het gebruik van nat papier waarbij zachtheid en dikte in harmonie worden gecreëerd en vervaagd. Hij kent de taal van water en maakt er optimaal gebruik van. Door met snelle penseelstreken te schilderen en het schilderij in een hoog tempo af te werken, ziet het voltooide werk er natuurlijk en onbedoeld, ongeforceerd uit, waardoor het aantrekkelijke effect van de aquarel naar voren komt.

Het fascinerende aan zijn werk is vooral dat hij, ondanks het werken met een zeer natte techniek, een uitstekende beheersing van zijn onderwerp weet te bereiken. De figuren zijn zondermeer prachtig getekend en geschilderd, het materiaal van de jurken en schoenen is slim en overtuigend weergegeven. Dat heet de inherente kwaliteiten van het medium ten volle benutten. Dit niveau houdt hij ook in zijn portretten.

Liu Yi is docent aan de University of Painting and Design en lid van de Chinese Artists Association. Hij was plaatsvervangend voorzitter van de Shanghai Watercolor Painting Society en is nu plaatsvervangend directeur van het Shanghai Arts and Technical College. In 2004 ontving hij de Charles Comfort Medal in Canada. Zijn werken worden getoond in tal van tentoonstellingen en maken deel uit van zowel particuliere als openbare collecties in musea en galerieën over de hele wereld.

Als docent vindt hij het vooral belangrijk om zijn kennis verder te geven aan zijn studenten. Hij moedigt hen aan om positief en zelfverzekerd te zijn.

Hier is zijn instagramaccount:
https://instagram.com/liuyi_1102?igshid=hbaalyl0gu6

Atae Yuki

een zoektocht naar schoonheid

AZIATISCHE KUNST deel 58

De heerlijke veelvoud aan verschillende ‘beeldende” kunstvormen en -stijlen is zo gevarieerd dat we er nooit genoeg van krijgen. Neem nou de poppenmakerij. Oh u vindt poppen maken geen “echte” kunst? Wedden dat Yuki Atae u op andere ideeën brengt…

Atae Yuki werd geboren in 1937 in Kawasaki, Kanagawa Prefectuur. In zijn prille kinderjaren woedde de tweede wereldoorlog volop en daarna kwamen de ontberingen van het naoorlogse Japan. Geen prettige tijd dus om als kind te beleven. De jonge Yuki was geobsedeerd door films en het tekenen van foto’s. Hij wilde al heel vroeg kunstenaar worden maar hiervan kunnen leven was quasi onmogelijk.

Een zeer gelukkig toeval deed hem belanden bij een bedrijf voor het maken van etalagepoppen. U begrijpt dat hier zijn carrière als toekomstig poppenmaker gestalte kreeg. Hier kon hij vaardigheden ontwikkelen die hem bijzonder goed van pas zouden komen. 

Zijn werken beelden voornamelijk alledaagse momenten in het leven van gewone mensen uit. In het oog springend en typisch voor zijn stijl is vooral realisme, humor en warmte. Veel van zijn poppen zijn gemodelleerd naar Japanse kinderen uit het vroege Showa-tijdperk, dat begon in 1926, en het voorgaande 14-jarige Taisho-tijdperk. Volgens Atae waren mensen toen materieel arm maar spiritueel rijk.

In een berichtenboek in het Kawaguchiko Muse Museum in de prefectuur Yamanashi, waar ongeveer 70 van Atae’s poppen te zien zijn, schrijven veel bezoekers dat ze tot tranen toe bewogen zijn omdat de poppen hen liefdevol herinneren aan hun lang vervlogen jeugd. “De poppen brachten mijn oude herinneringen over het leven van Japanse mensen terug. Ze deden me denken aan de tederheid die ik ben kwijtgeraakt ”, luidt een bericht in het museum aan het Kawaguchimeer in de buurt van de berg Fuji. “Ik heb een pop gevonden die lijkt op een van mijn oude vrienden en ook een die lijkt op een vrouw die vroeger in mijn buurt woonde. Ze deden me aan die tijd denken ”, zegt een ander bericht.

Zijn fascinatie voor film zal in 1998 wel een heel bijzonder hoogtepunt gekend hebben. Zijn poppen werden gebruikt in “Poppoya” (Railway Man).

Wat Yuki Atae de laatste tijd veel bezighoudt, is het lot van zijn poppen. “Op mijn leeftijd vraag ik me vaak af wat er met mijn poppen zal gebeuren als ik sterf. Ik wil dat ze gelukkig zijn, want ze zijn net als mijn eigen kinderen. “

U kan nog meer werk van hem ontdekken op instagram:
# ataeyuki

Hu Yongkai

een zoektocht naar schoonheid

AZIATISCHE KUNST deel 57

Hu Yongkai werd in 1945 in Peking geboren. Reeds als driejarig kind begon hij op de vloer van zijn ouders huis ingewikkelde lijnpatronen in krijt te tekenen. Die voorliefde voor lijnen heeft hij sindsdien steeds behouden. Ook nadat hij professioneel kunstenaar werd en steeds meer acrylverf ging gebruiken bleef zijn interesse in “de lijn” onaangetast. Hij omschrijft het als van het allergrootste belang in de Chinese schilderkunst.

Na in Hong Kong te hebben gewoond, emigreerde hij in 1992 naar de Verenigde Staten. Het spreekt vanzelf dat hij hier geconfronteerd werd met allerhande Westerse stijlen en diverse manieren van kleurgebruik. Eigenaardig genoeg werd hij hierdoor nog meer overtuigd van hoe bijzonder de Chinese schilderkunst voor hem was. Hij leerde zichzelf aan om vrij snel te werken met penseel en inkt en om enkel “de goede” te houden.  Het werk waar hij niet honderd procent tevreden over was werd/wordt systematisch vernietigd.

Deze stijl van schilderen uit de vrije hand wordt ‘Xieyi’ genoemd en het is een stijl waarmee Hu Yongkai in het bijzonder wordt geassocieerd. Zijn techniek en zijn verbluffende gebruik van kleur en inkt, samen met een fijne lijn om zijn ideeën vrijuit op papier uit te drukken, heeft geresulteerd in Hu Yongkai’s grotere erkenning over de hele wereld. “

Hu Yongkai studeerde aan de prestigieuze Centrale Academie voor Schone Kunsten. Van 1964 tot 1985 was hij art director bij de Shanghai Animation Film Studio. Hij was docent aan het Fine Arts College van de Shanghai University van 1985 tot hij drie jaar later naar Hong Kong emigreerde. Hu’s werken zijn uitgebreid tentoongesteld in Shanghai, Taipei, Singapore, Hong Kong, Europa en de Verenigde Staten. Hu woont nu een in de Verenigde Staten en verdeelt zijn tijd tussen zijn huis in Californië en zijn studio in Hong Kong.

Zorikto Dorzhiev

een zoektocht naar schoonheid

AZIATISCHE KUNST deel 56

Niet enkel de kunstenaars uit Aziė zijn in het Westen onbekend. Veel regio’s en gebieden zijn dat ook… of had u ooit van Boerjatië gehoord? U hebt alvast mijn respect mocht dit toch het geval zijn. Met zijn 900 000 inwoners en een oppervlakte vergelijkbaar met die van Noorwegen toch geen kleine regio. Boerjatië of Boerjad Respoeblika is een autonome republiek binnen de Russische Federatie en ligt in het zuiden van Oost-Siberië. Ten Noorden van Mongolië en ten Oosten van het Baikalmeer om nog preciezer te zijn.

Het is daar in Ulan-Ude (1976) dat ene Zorikto Dorzhiev temidden van een kunstenaarsfamilie de moederschoot verliet. Zorikto genoot een gedegen opleiding in het College of Arts in zijn geboortestad en later in Krasnoyarsk State Institute of Arts.

En, zoals het zo vaak gaat bij de echte toppers uit de kunstenaarswereld, ontwikkelde hij gaandeweg zijn eigen typische en originele stijl.

Die stijl is doordrenkt van de cultuur van “zijn” Oost-en Centraal Azië. Ingetogen figuren soms zelfs mediterend, wijdse steppelandschappen, orientaalse scenes van krijgers en nomaden, jacht- en oorlogstaferelen. Zorikto Dorzhiev is uitgegroeid tot de trots van Boerjatië omdat hij trouw bleef aan de eigen cultuur. Zijn werk is bovendien toegankelijk voor eenieder en heeft een bijzonder effect op de betrachter. Oude cultuur vorm gegeven in een moderne stijl, sober en uniek. Zo kan je zijn werk omschrijven.
Uitgestrekte desolate gebieden en de daarmee verbonden eenzaamheid zijn bijzonder geschikt voor zelfreflectie beweert hij. 

De wijdse steppe maakt en kneedt je.
Je wordt er dichter of filisoof of je groeit uit tot een… uitzonderlijke artiest.

Via deze link zie je hem een tentoonstelling van eigen werk voorbereiden.
https://youtu.be/rXG1Aa6B6Aw

zijn instagramaccount:
https://instagram.com/zorikto_official?igshid=wzbskk9zurug

Dang Van Can

een zoektocht naar schoonheid

AZIATISCHE KUNST deel 55

Ten Zuidwesten van Ho-Chi Minh-stad (het vroegere Saigon) in de provincie Vinh Long werd in 1957 de genaamde Dang Van Can geboren. Het is de regio waar de Mekong, een van de machtigste Aziatische rivieren, zich afsplitst in verschillende armen om zo de Mekongdelta te gaan vormen. Een land van water en van vredige dorpjes ook, tenminste nu nadat de oorlog zo langzaam aan vergeten wordt.

Hij moet die oorlog bewust hebben meegemaakt, dat kan niet anders. Dang Van Can was immers achttien in 1975 toen de Vietcong (na het afdruipen van de verslagen en vernederde Amerikanen) het volledige land overnamen. In 1976, amper een jaar later, begint hij als illustrator bij lokale kranten en tijdschriften. Opmerkelijk toch als je zo jong bent.

Zijn stijl is eenvoudig, idyllisch en vredig. Hij brengt ons naar de dorpjes langs de rivierarmen uit zijn geboortstreek.  Je ziet vrouwen in traditioneel Vietnamese Ao Dai kledingstijl in lieflijke poses, dorpstafereeltjes, marktscenes, spelende kinderen, aanmerende prauwen, kortom het lijkt wel het paradijs. Hij gebruikt op een geraffineerde wijze soms zeer ongebruikelijke kleuren en vormen, maar het resultaat is subliem.

Het heeft iets van dichterlijk schilderen. Ik vraag me (maar dat is persoonlijk) af of dit een gevolg is van oorlogstraumas. Misschien is helen van de verschrikkingen uit het verleden enkel mogelijk door idyllische schilderijen te maken. Voor hemzelf maar ook voor zijn landgenoten die dit werk zien.

Dang Can is lid van de Vietnam Fine Arts Association. Zijn werk is over de hele wereld verspreid, opgekocht voor privecollecties of gallerijen.

Onlangs ben ik gestart met een Facebookpagina: KUNST IN AZIË. Typ hiervoor @stassen.roger in het zoekvenster van Facebook en… hocuspocus zie alle bijdrages en extra posts in 1 of meerdere oogopslagen.